Reisverhalen

Reisverhalen

Elize

Elize, ex-vrijwilliger in het weeshuis Missahoe Childrens' Home

Elize, oud-vrijwilliger van Missahoe Childrens' Home vertelt over haar ervaring in het weeshuis. Elize en Sanne hebben 3 maanden vrijwilligerswerk gedaan en hebben veel goeds kunnen doen in het weeshuis.

Hieronder kunt u Elize haar verhaal lezen:

We hebben wel even een maandje moeten wennen aan de relaxte cultuur: hoe moeten wij hier onze tijd vullen!? Niemand die ons vertelde wat te doen, en wat vandaag niet komt, komt morgen ook nog wel… Geen druktes, geen planning, niet moeilijk doen: wat een rust! Door deze rust hebben wij ons de eerste maand goed kunnen oriënteren op reilen en zeilen in het weeshuis en een goed contact op kunnen bouwen met de kinderen en leidsters. Daarnaast hebben wij in deze weken goed gekeken naar opties om het sponsorgeld aan te spenderen. Want wat zijn de mensen in de achterhoek gul geweest! Bedrijven en particulieren hebben flink geld gedoneerd om ons project te ondersteunen. We voelden dat de mensen in Nederland echt betrokken waren met ons en het project, dat gaf een goed gevoel. Door de donaties hebben wij de mogelijkheid gehad om echt iets te kunnen bereiken. Enkele voorbeelden: horren tegen de malariamug, bedden laten repareren, matrassen en kussen aangeschaft, voedsel en medicijnen, stoelen, tafels, schoolboeken en als klap op de vuurpijl een tv en computer gekocht! Een leuke bijkomstigheid is het feit dat de investering in het schooltje ertoe geleid heeft dat het schooltje is uitgeroepen tot het beste van Kpando. Hierdoor hopen we op meer aanmeldingen voor deze school.
Naast het investeren in materialen hebben we dagelijks meegedraaid op het weeshuis. We hebben geprobeerd de kinderen een beetje te ontzien van hun dagelijkse taken, door bijvoorbeeld te helpen met eten koken, afwassen, vegen en kleding wassen. Maar we hebben ook lesgegeven op het schooltje, de kinderen geholpen met huiswerk maken en ons bezig gehouden met het verven van de slaapkamers en tafels en stoeltjes van het schooltje. Tussendoor gaven we de kinderen veel persoonlijke aandacht en liefde, door samenzijn maar ook door het organiseren van activiteiten.

Van te voren hadden we nooit kunnen bedenken hoe Ghana is. We hebben tv-programma’s en foto’s over Ghana gezien, maar de werkelijkheid kun je je niet voorstellen. Zodra wij uit het vliegtuig stapten wisten we ‘dit is Afrika’, het ruikt, voelt en ziet er anders uit! Opmerkelijke verschillen zijn, zoals we al eerder zeiden, de relaxte cultuur, de voortdurende hitte, de armoede, de gastvrijheid, betrokkenheid onderling, het buiten leven, overleven, slecht onderwijs, eenzijdig voedsel en de slechte medische kennis en voorzieningen. We hebben een aantal nachten in het plaatselijke ziekenhuis doorgebracht en daar de onderlinge betrokkenheid tussen de bevolking gevoeld. Mensen vragen aan elkaar hoe het gaat en of ze iets kunnen betekenen voor elkaar. Maar aan de andere kant zijn de overlijdenscijfers in het ziekenhuis groot, dokters en verplegers hebben weinig medische kennis en er zijn er maar weinig die dit werk doen omdat zij hart hebben voor mensen.
We hebben een geweldige ervaring opgedaan en een prachtige tijd gehad met de lieve weeskinderen en de mensen daar omheen. Dankzij hen hebben we een andere kijk op het leven gekregen.

SMW bedankt Elize (en Sanne) voor het verhaal en hopen dat er meer vrijwilligers vanuit Nederland naar het weeshuis kunnen gaan.

Anneke

Anneke, penningmeester haar bezoek aan Missahoe Childrens' Home

09/03/2009 - Mijn reis begon op 21 februari, Marianne die al 4 weken in Ghana was is mij van het vliegveld komen halen, wij hebben 1 nacht in Accra doorgebracht en zijn de volgende dag met de auto van een vriend van Baby naar Kpando gebracht. Direct als je aankomt in Ghana ruik je Afrika, het was een hele aparte ervaring, je stapt echt in een andere wereld. Onderweg naar Kpando een reis van 4 uur heb ik heel wat mooie dingen gezien, ook dingen die niet zo mooi zijn. Er wonen nog heel wat mensen in lemen hutjes en krotjes, ik kende dat alleen van films, het is echt. Ook de hitte en het stof is echt.

Onderweg hebben wij een stop gemaakt, direct kwamen er mensen om de auto staan, om wat te verkopen. Dat beangstigde mij, ik kreeg het gevoel ingesloten te zijn, nadat wij de portiers opende weken de mensen gelukkig uiteen, zodat wij gewoon uit konden stappen. In Kpando aangekomen na een lange warme reis werd ik direct aan iedereen voorgesteld, de begeleiders en de weeskinderen, er wonen momenteel 31 kinderen in het weeshuis. De kinderen zijn geweldig, heel enthousiast, ondeugend zoals alle kinderen en zijn heeeeeeeeel aanhankelijk. Deze kinderen missen ouders. Dat was direct heel duidelijk. Met de kleding die wij meegenomen hebben waren zij heel blij, Marianne is net zolang bezig geweest tot dat zij passende kleding vond voor ieder kind. De kinderen krijgen wel kleding maar het is niet altijd passend vaak wat te groot. Maar gelukkig kregen zij nu allemaal iets wat echt paste. De gezichten van de kinderen zijn dan onbetaalbaar.

Gelukkig had Marianne in de 4 weken vooraf goede dingen voor de kinderen en de leiding kunnen doen, het was hard nodig het eten was minimaal de laatste tijd en dankzij onze stichting heeft Marianne eten kunnen kopen, een winkeltje voor Mawusi kunnen bevoorraden met o.a. water en limonade. Een schoollokaal geverfd, nieuwe ventilatoren gekocht, de water en licht rekening (net op tijd) betaald, schoolgeld en nog enkele andere noodzakelijke dingen.

Het dorp Kpando is niet bestraat, de wegen zijn erg stoffig, dus s'avonds ben je helemaal roestbruin. Om de 4 dagen is er markt, dat is ook een heel speciale ervaring als je daar loopt. Iedereen probeert je te lokken om wat aan je te verkopen, de verkoop van artikelen, eten enz. enz. is het enige inkomen van deze mensen. Er is heel veel werkloosheid in Ghana, dus de enige bron van inkomen is iets verkopen. De mensen verkopen van alles, dragen deze waar op hun hoofd, zoals waterzakjes, stoffen, allerlei soorten eten enz., enz..

Na 8 dagen zijn wij gaan reizen, ik wilde buiten het weeshuis en Kpando nog graag het e.e.a. van Ghana zien, wij vertrokken op dinsdag 2 maart naar Accra, de volgende dag zijn wij naar Cape Coast gereisd. In Cape Coast hebben wij 2 kastelen bezocht, voormalige kastelen waar slaven werden opgesloten en vanuit daaruit verkocht en getransporteerd, hele indrukwekkende verhalen. Wij hebben in het regenwoud Kakum National Park de Canopy walk gelopen, dat zijn 7 hangbruggen over het regenwoud, je loopt boven de bomen. Een middag hebben wij een ontspanningsmiddagje gehouden bij het zwembad in een resort aan zee. Dat was prachtig.

Met mijn reis naar Ghana is voor mij bewezen dat onze stichting heel hard nodig is voor de weeskinderen in Missahoe Childrens' Home, voornamelijk eten is het grootste probleem, het geld daarvoor ontbreekt vaak. Ook scholingskosten zijn hard nodig, je maakt geen enkele kans in Ghana als je geen behoorlijke opleiding hebt. Het enige wat je dan kan doen is net als zoveel mensen, dingen verkopen om in leven te blijven.

Het was een fantastische en aparte ervaring, over het algemeen zijn het erg aardige mensen, ik heb 14 dagen mijn ogen uitgekeken, mij heel ver weg gevoeld in een andere wereld. Klik hier voor een deel van het fotoverslag.

Anneke